యుద్ధం, హింస, ఆకలి, భయంతో ప్రపంచంలో కోట్లాది మంది ప్రజలు శరణార్థులుగా మారిపోతున్నారు. శరణార్థి జీవితం అంటే కేవలం స్వదేశాన్ని కోల్పోవడమే కాదు. బాల్యాన్ని, బంధాలను, భద్రతను, భవిష్యత్తును కోల్పోవడం కూడా. ప్రాణాలు దక్కించుకునేందుకు సరిహద్దులు దాటి శిబిరాల్లో ఆశ్రయం పొందిన వారి జీవితం ప్రతి రోజూ ఒక పోరాటమే. చిరునామా లేని బతుకులు, భవిష్యత్తుపై నమ్మకం లేని రోజులు, కడుపు నింపుకోవడానికి నిరంతర పోరాటం. అలాంటి దుర్భర పరిస్థితుల్లో పెరిగిన కొందరు యువకులు ఇప్పుడు 2026 ఫిఫా ప్రపంచకప్ వేదికపై తమ ప్రతిభను చాటుతున్నారు. బంతిని గోల్పోస్ట్ వైపు వేగంగా తన్నుతున్న వారి ప్రతి అడుగు కేవలం విజయానికే కాదు... పరిస్థితులు ఎంత క్లిష్టంగా ఉన్నా ఆశను కోల్పోవద్దని ప్రపంచ శరణార్థులకు చెబుతున్న సందేశం కూడా. తమ కలలు ఇంకా సజీవంగానే ఉన్నాయని ప్రపంచానికి చాటిచెప్పే ప్రయత్నం.
ప్రపంచవ్యాప్తంగా దాదాపు 11 కోట్ల 70 లక్షల మంది ప్రజలు బలవంతంగా తమ ఇళ్లను విడిచి వెళ్లాల్సి వచ్చిందని ఐక్యరాజ్యసమితి శరణార్థుల సంస్థ యుఎన్హెచ్సిఆర్ తాజా నివేదిక వెల్లడించింది. వీరిలో సుమారు 4 కోట్ల 90 లక్షల మంది చిన్నారులే. ఈ అసంఖ్యాక శరణార్థుల్లోంచి వచ్చిన 11 మంది ఫుట్బాల్ క్రీడాకారులు ఈ ప్రపంచకప్లో వివిధ దేశాలకు ప్రాతినిధ్యం వహిస్తున్నారు. వారిలో ఇద్దరు ఇప్పటికే టోర్నీ నుంచి నిష్క్రమించగా, మిగిలిన వారు తమ ఆటతో ప్రపంచ దృష్టిని ఆకర్షిస్తున్నారు. వారి జీవితాలను ప్రపంచానికి పరిచయం చేసేందుకు యుఎన్హెచ్సిఆర్ 'గేమ్ చేంజింగ్ టీమ్' పేరుతో ప్రత్యేక కథనాలను విడుదల చేసింది. వారిలో ప్రతి ఒక్కరి జీవితం ఒక శరణార్థి గాథే.
నెస్టోరి ఇరాన్ కుండా
ప్రపంచకప్ తొలి వారంలో ఆస్ట్రేలియా తరపున బరిలోకి దిగి గోల్ సాధించిన 20 ఏళ్ల నెస్టోరి ఇరాన్ కుండా, బురుండి అంతర్యుద్ధం నుంచి తప్పించుకుని టాంజానియాలోని కిగోమా శరణార్థి శిబిరానికి చేరుకున్న కుటుంబంలో జన్మించాడు. "నేను పుట్టకముందే మా అమ్మానాన్న శరణార్థి శిబిరానికి చేరుకున్నారు. ఇక్కడికి పారిపోయి వచ్చేముందు మా అక్క తీవ్ర అనారోగ్యంతో బాధపడుతోంది. తనను అక్కడే వదిలేసి వెళ్లాలని చాలామంది చెప్పినా మా నాన్న అంగీకరించలేదు. ఆ విషయం గుర్తొచ్చినప్పుడల్లా ఆయన కళ్లలో నీళ్లు కనిపిస్తాయి" అని నెస్టోరి ఓ ఇంటర్వ్యూలో చెప్పాడు. ఒక చిన్నారి ప్రాణం కోసం కుటుంబం చేసిన ఆ ప్రయాణం, ఆ తండ్రి అనుభవించిన వేదన శరణార్థుల జీవితాన్ని కళ్లకు కడుతుంది.
అస్మిర్ బెగోవిచ్
బాల్కన్ యుద్ధం కారణంగా నాలుగేళ్ల వయసులో బోస్నియా విడిచి వెళ్లిన అస్మిర్ కుటుంబం మొదట జర్మనీకి, తర్వాత కెనడాకు వలస వెళ్లింది. తర్వాత ఫుట్బాల్లో రాణించిన అతను బోస్నియా తరపున ప్రపంచకప్ ఆడడం తన జీవితంలో గొప్ప గౌరవంగా భావిస్తాడు. "చిన్నప్పుడు నేను తిరిగిన ప్రాంతాల మీదుగా ఇప్పుడు ప్రయాణిస్తుంటే ప్రతి జ్ఞాపకం కళ్లముందు నిలుస్తుంది. మేము వలస వెళ్తున్నప్పుడు మాపై ఎవరూ జాలి చూపలేదు. మాపై మేము జాలి పడే పరిస్థితి కూడా లేదు. ఆ రోజులు ఎంత దుర్భరంగా ఉండేవో మాటల్లో చెప్పలేను" అని అతను గుర్తుచేసుకున్నాడు.
రూడిగర్ బెర్లిన్
సియెర్రా లియోన్ అంతర్యుద్ధం నుంచి తప్పించుకుని బెర్లిన్ తల్లి 1991లో జర్మనీకి చేరుకుంది. ఆ ప్రయాణం గురించి రూడిగర్ మాట్లాడుతూ... "తిరుగుబాటుదారులకు చిక్కకుండా పిల్లలను బియ్యం సంచుల్లో దాచేవారు. వారు వెళ్లిపోయే వరకు మేమంతా అందులోనే ఉండేవాళ్లం. శరణార్థి శిబిరానికి చేరుకున్నాక కూడా కష్టాలు తగ్గలేదు. తక్కువ స్థలంలో ఎక్కువ మంది ఉండేవాళ్లం. కనీస అవసరాలు కూడా తీరేవి కావు. జీవితంలో ఏదీ సులభంగా దక్కదని అప్పుడే నేర్చుకున్నాను" అని చెప్పాడు. శరణార్థి శిబిరాల్లో పెరిగిన పిల్లల బాల్యం ఎలా ఉంటుందో అతని అనుభవాలు తెలియజేస్తాయి.
అలి అల్ హమది
సద్దాం హుస్సేన్ ప్రభుత్వానికి వ్యతిరేకంగా నిరసనలు తెలిపినందుకు అలి తండ్రి జైలుకు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. అనంతరం కుటుంబం ఇరాక్ విడిచి లండన్కు వలస వెళ్లింది. ప్రస్తుతం అలి ఇరాక్ జట్టు తరపున ప్రపంచకప్లో ఆడుతున్నాడు. "శరణార్థి మహిళగా మా తల్లి ఎదుర్కొన్న కష్టాలు నాకు ఎప్పటికీ గుర్తుంటాయి. సొంత దేశాన్ని విడిచి పరాయి నేలపై జీవితం ప్రారంభించడం ఎంత కష్టమో మా కుటుంబం అనుభవించింది" అని అతను చెప్పాడు.
ఎడ్యుర్డో కేమ్వింగా
అంగోలా శరణార్థి శిబిరంలో జన్మించిన ఎడ్యుర్డో కుటుంబం యుద్ధం నుంచి తప్పించుకుని అక్కడికి చేరుకుంది. "శరణార్థిగా ప్రారంభమైన నా జీవితాన్ని ఈ రోజు ప్రపంచం ఒక ఫుట్బాల్ క్రీడాకారుడిగా గుర్తిస్తోంది. అంతకంటే పెద్ద గౌరవం నాకు లేదు" అని అతను చెబుతాడు. అతని మాటలు శరణార్థుల ఆశలకు ప్రతీకగా నిలుస్తాయి.
ప్రపంచంలో ఇప్పటికీ అనేక దేశాల్లో శరణార్థులు అనుమానాలు, వివక్ష, నిర్లక్ష్యం మధ్యనే జీవిస్తున్నారు. గాజా, సిరియా, సూడాన్, లెబనాన్, మయన్మార్ వంటి ప్రాంతాల్లో యుద్ధాలు, హింస కారణంగా లక్షలాది కుటుంబాలు తమ ఇళ్లు విడిచి వెళ్లాల్సి వస్తోంది. ఒకసారి శరణార్థిగా మారితే వారు కేవలం ఇంటినే కాదు... తమ గుర్తింపును, బాల్యాన్ని, కలలను కూడా కోల్పోతారు. అలాంటి జీవితాల వెనుక దాగిన కథలను ప్రపంచానికి వినిపించడానికే ఈ క్రీడాకారులు ప్రపంచకప్ వేదికను ఉపయోగిస్తున్నారు.
వాళ్లు కొట్టే ప్రతి గోల్ కేవలం ఒక జట్టుకు వచ్చిన పాయింట్ కాదు. ఒకప్పుడు శరణార్థి శిబిరాల్లో ఆశ్రయం కోసం ఎదురుచూసిన పిల్లలు, ఈ రోజు ప్రపంచ వేదికపై కోట్లాది మంది చప్పట్ల మధ్య ఆడుతున్నారనే ఆశకు అది ప్రతీక. ప్రపంచంలో ఏ చిన్నారికీ 'శరణార్థి' అనే గుర్తింపు రాకూడదు. అలాంటి పరిస్థితులు ఏర్పడకూడదంటే యుద్ధాలు, హింస ఆగాలి. దేశాల మధ్య శాంతి, సహకారం, మానవత్వం నెలకొనాలి. అదే ఈ క్రీడాకారుల జీవితాలు ప్రపంచానికి చెబుతున్న అసలైన సందేశం.
కామెంట్లు (0)