వివాహ బంధంలో విభేదాలు, నిరాశలు, సంఘర్షణలు సహజమే. ప్రతి అసౌకర్యాన్నీ, ప్రతికూల భావోద్వేగాన్నీ బంధం విఫలమైందనడానికి సంకేతంగా చూడాల్సిన అవసరం లేదు. అదే సమయంలో వేధింపులు, హింస వంటి పరిస్థితులను సాధారణ విభేదాలతో పోల్చకూడదు. అలాంటి సందర్భాల్లో బంధం నుంచి బయటపడటం అవసరం. ఈ రెండింటి మధ్య తేడాను గుర్తించడం ముఖ్యం. బంధంలో ఎదురయ్యే ప్రతి ఒత్తిడినీ సమస్యగా కాకుండా, దాన్ని ఎలా ఎదుర్కోవాలో నేర్చుకోవడమే ఆరోగ్యకరమైన మార్గం.
చిన్నచిన్న సమస్యలు, అభిప్రాయ భేదాలు వచ్చిన ప్రతిసారీ వాటిని మానసిక సమస్యగా భావించడం సరికాదు. కలిసి జీవిస్తున్నప్పుడు చిరాకులు, అపార్థాలు, నిరాశలు ఎదురవుతాయి. జీవిత భాగస్వామి మన అంచనాలకు అనుగుణంగా వ్యవహరించకపోవచ్చు. తల్లిదండ్రులు, స్నేహితులు, పిల్లలతోనూ ఇలాంటి పరిస్థితులు రావచ్చు. ఒత్తిడి ఉందనే కారణంతోనే ఒక బంధాన్ని అనారోగ్యకరమైనదిగా నిర్ణయించకూడదు. అయితే నిరంతర వేధింపులు, హింస, అవమానాలు, బెదిరింపులు వంటి పరిస్థితులను మాత్రం సహించాల్సిన అవసరం లేదు. అలాంటి సందర్భాల్లో భద్రతకు ప్రాధాన్యమిస్తూ అవసరమైన సహాయం తీసుకోవాలి. అదే సమయంలో ఒకరి మానసిక సమస్యకు చికిత్స అందించేటప్పుడు ఆ వ్యక్తితో పాటు కుటుంబ సభ్యుల పరిస్థితినీ పరిగణనలోకి తీసుకోవడం అవసరం.
బంధంలో సమస్యలు వచ్చినప్పుడు వెంటనే విడిపోవడం లేదా ఎదుటివారిని మనకు నచ్చినట్లు మార్చాలని ప్రయత్నించడం పరిష్కారం కాదు. మనకు నచ్చని నిర్ణయాలు తీసుకునే స్వేచ్ఛ ఎదుటివారికీ ఉందని అంగీకరించాలి. ప్రతి విషయంలో మన అంచనాలకు అనుగుణంగా వారు మారాలని కోరుకోవడం సంఘర్షణలకు దారితీస్తుంది. నిరాశను తట్టుకోవడం, సంఘర్షణల్లో మన వంతు బాధ్యతను స్వీకరించడం, అవసరమైన చోట హద్దులు పెట్టుకోవడం, ఎదుటివారు మనకు ఇవ్వలేని వాటిని అంగీకరించడం వంటి నైపుణ్యాలు బంధాలను ఆరోగ్యంగా ఉంచుతాయి. సమస్య వచ్చిన ప్రతిసారీ బంధాన్ని తెంచుకోవడం కంటే, దాన్ని పరిష్కరించుకునే సామర్థ్యాన్ని పెంచుకోవాలి. ముఖ్యంగా సంభాషణకు ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలి. అసౌకర్యం కలిగినప్పుడు మౌనంగా దూరం కావడం కంటే, ఎదుటివారితో కూర్చొని మాట్లాడటం ద్వారా చాలా సమస్యలను పరిష్కరించుకోవచ్చు. అవసరమైతే కౌన్సెలింగ్ లేదా థెరపీ సహాయం తీసుకోవచ్చు.
కామెంట్లు (0)