Print Editionఅబద్ధం చెప్పకుండా!

పిల్లలు అబద్ధం చెప్పినప్పుడు తల్లిదండ్రుల మనస్సు కలత చెందడం సహజం. కానీ అబద్ధం అనేది ఒక సమస్య కాదు; అది ఒక సంకేతం. పిల్లల మనస్సులో ఏదో భయం, ఏదో అసంతృప్తి, ఏదో అవసరం దాగి ఉందని చెప్పే సంకేతం. దాన్ని అర్థం చేసుకుని, ప్రేమతో మార్గనిర్దేశం చేయడమే నిజమైన పేరెంటింగ్. అబద్ధం చెప్పే పిల్లవాడు చెడ్డవాడు కాదు; అతను ఏదో ఒక కారణంతో ఆశ్రయం వెతుకుతున్నాడు అని గ్రహించడం మొదటి అడుగు.

అబద్ధం అనేది శత్రువు కాదు; అది ఒక సందేశం. ఆ సందేశాన్ని అర్థం చేసుకుని, ప్రేమతో స్పందించడం ద్వారా పిల్లలు నిజాయితీపరులుగా, ఆత్మవిశ్వాసంతో, తల్లిదండ్రులతో నమ్మకంతో కూడిన బంధంతో పెరుగుతారు.

ఎలా పుడుతుందంటే...

పిల్లలు అబద్ధం చెప్పడానికి అనేక కారణాలు ఉంటాయి. వాటిని అర్థం చేసుకోవడం చాలా ముఖ్యం, ఎందుకంటే కారణం తెలిస్తేనే పరిష్కారం సాధ్యం. శిక్ష పడుతుందనే భయం అత్యంత సాధారణ కారణం. తప్పు చేసినప్పుడు తల్లిదండ్రులు కోపగించుకుంటారని, కొడతారని, లేదా ప్రేమ తగ్గిస్తారని పిల్లలు భయపడితే, వారు తప్పును దాచడానికి అబద్ధం చెబుతారు. భయం ఎక్కువైతే అబద్ధం కూడా అంత పటిష్టమవుతుంది. తల్లిదండ్రుల మెప్పు పొందాలని, మంచివాడిగా కనిపించాలని పిల్లలు కోరుకుంటారు. కొన్నిసార్లు ఆ కోరికే వారిని నిజాన్ని వక్రీకరించేలా చేస్తుంది. "నేను చేయలేదు" అని చెప్పడం ద్వారా వారు తమ ఇమేజ్ ను కాపాడుకోవాలనుకుంటారు. ముఖ్యంగా చిన్న పిల్లల విషయంలో (మూడు నుంచి ఆరు సంవత్సరాల వయస్సు), ఊహకు, వాస్తవానికి మధ్య భేదం తెలియకపోవడం జరుగుతుంది. వారు కల్పిత కథలను నిజంగా నమ్ముతారు. ఇది అబద్ధం కాదు. వారి ప్రపంచాన్ని అలా చూస్తారు. కుటుంబంలో కలహాలు, తల్లిదండ్రుల మధ్య విభేదాలు, పాఠశాలలో ఒత్తిడి వంటివి పిల్లలను అబద్ధం వైపు నెట్టవచ్చు. వాస్తవం బాధించేది అయితే, దాని నుంచి తప్పించుకోవడానికి అబద్ధం ఒక మార్గంగా మారుతుంది. కొన్నిసార్లు పిల్లలు ఏదైనా పొందాలని, లేదా ఏదైనా తప్పించుకోవాలని అబద్ధం చెబుతారు. ఇది ఒక రకమైన మానసిక ప్రయత్నం; వారి అవసరం ఏమిటో తెలిస్తే దాన్ని సరైన మార్గంలో తీర్చవచ్చు. కాబట్టి అబద్ధాన్ని చూసి వెంటనే మండిపడకుండా, దాని వెనుక ఉన్న కారణాన్ని అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం.

తల్లిదండ్రులే మొదటి అద్దం

పిల్లలు చెప్పే మాటల కంటే చూసే చేష్టల నుంచే ఎక్కువ నేర్చుకుంటారు. తల్లిదండ్రులు చిన్న చిన్న అబద్ధాలు చెబుతుంటే, పిల్లలు దాన్ని సహజంగా తీసుకుంటారు. "అమ్మ ఇంట్లో లేదు" అని చెప్పించడం, ఫోన్ కాల్ తప్పించుకోవడం, "ఈ డబ్బు ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది?" అని అడిగినప్పుడు అసత్యం చెప్పడం — ఇవన్నీ పిల్లల మనస్సులో లోతైన ముద్ర వేస్తాయి. పిల్లలు ఏమనుకుంటారంటే, "పెద్దవాళ్లు అబద్ధం చెప్పవచ్చు, మనం మాత్రం చెప్పకూడదు." ఇది వారిలో గందరగోళాన్ని, అసమానతను సృష్టిస్తుంది. కాబట్టి ముందు మనం నిజాయితీగా ఉండాలి. చిన్న విషయాల్లో కూడా నిజం చెప్పడం, మాట నిలబెట్టుకోవడం, తప్పు చేసినప్పుడు "నేను తప్పు చేశాను" అని ఒప్పుకోవడం — ఇవి పిల్లలకు ప్రత్యక్ష పాఠాలు. ఇంట్లో నిజం చెప్పడానికి భయం లేని వాతావరణం ఉంటే అబద్ధాల అవసరం తగ్గుతుంది. పిల్లలు నిజం చెప్పినప్పుడు వినడానికి తల్లిదండ్రులు సిద్ధంగా ఉండాలి; కోపంతో స్పందించరని వారు నమ్మాలి.

భావాలను గుర్తించాలి..

అబద్ధం వెనుక తరచుగా ఒక భావం దాగి ఉంటుంది. ఒంటరితనం, అప్రధానత్వం, లేదా ఒత్తిడి. పిల్లలు అబద్ధం చెప్పినప్పుడు "ఎందుకు అబద్ధం చెప్పావు?" అని అడగడం కంటే "నువ్వు ఏమనుకున్నావో చెప్పు" అని అడగడం మంచిది. ఎందుకంటే "ఎందుకు" అనే ప్రశ్నలో నింద ఉంటుంది; "ఏమనుకున్నావు" అనే ప్రశ్నలో ఆసక్తి ఉంటుంది. పిల్లవాడు భయపడి అబద్ధం చెప్పాడా? సిగ్గుపడి దాచాడా? శ్రద్ధ కోసం అలా చేశాడా? ఒత్తిడిలో ఉన్నాడా? వీటిని గుర్తించడం ద్వారా సరైన పరిష్కారం వెతకవచ్చు. ఉదాహరణకు, పరీక్ష మార్కుల గురించి అబద్ధం చెప్పినప్పుడు అది భయం నుంచి వచ్చి ఉండవచ్చు. అప్పుడు మార్కుల గురించి కాకుండా, భయం గురించి మాట్లాడాలి. వారి భావాలను వినడం, గుర్తించడం ద్వారా నిజం చెప్పే అలవాటు సహజంగా పెరుగుతుంది. పిల్లలు తమ భావాలను వ్యక్తపరచడానికి భద్రమైన స్థలం ఇంట్లో ఉండాలి.

భద్రతా వాతావరణం కల్పించాలి..

నిజాయితీ అనేది భయంతో కాదు; భద్రతతో పెరుగుతుంది. పిల్లలు "నిజం చెప్తే ఏమవుతుంది?" అని భయపడకుండా, "నిజం చెప్తే అమ్మా నాన్న వింటారు, సహాయం చేస్తారు" అని నమ్మాలి. ఈ నమ్మకం ఒక్కరోజులో రాదు; రోజువారీ ప్రవర్తనతో నిర్మించాలి. పిల్లలు ఏదైనా తప్పు చేసినప్పుడు, వారు భయపడకుండా మాట్లాడే అవకాశం ఇవ్వాలి. "నువ్వు నిజం చెప్పావు, దానికి నేను కృతజ్ఞుడు/కృతజ్ఞురాలు. ఇప్పుడు కలిసి దీన్ని ఎలా సరిచేయాలో ఆలోచిద్దాం" అనే విధానం అలవాటు చేసుకోవాలి. ఇది పిల్లలకు సమస్య పరిష్కార నైపుణ్యాన్ని కూడా నేర్పుతుంది.

చిన్న విజయాలనూ అభినందించాలి..

పిల్లలు నిజం చెప్పిన ప్రతిసారీ దాన్ని గుర్తించి, ప్రోత్సహించండి. పెద్దగా మెచ్చుకోకపోయినా, ఒక చిరునవ్వు, ఒక మంచి మాట చాలు. "నిజం చెప్పావు, చాలా మంచి పని చేశావు" అనే ఒక చిన్న మాట పిల్లల మనస్సులో నిజాయితీ విలువను నాటుతుంది. నిజాయితీ మంచి గుణమని, దానివల్ల గౌరవం లభిస్తుందని పిల్లలు అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకోవాలి. కేవలం ఉపదేశం చేయడం కాదు; నిజం చెప్పినందుకు వచ్చే మంచి ఫలితాన్ని వారు అనుభవించాలి. అదే సమయంలో, అబద్ధం చెప్పినప్పుడు తల్లిదండ్రుల ప్రవర్తన ఎలా ఉంటుందో పిల్లలు గమనిస్తారు; అదే వారి భవిష్యత్ ప్రవర్తనకు పునాది.

సరైన ప్రశ్నలు అడగాలి..

పిల్లలను అబద్ధం చెప్పేలా చేసే ప్రశ్నలను తప్పించుకోవాలి. "నువ్వే చేశావా?" అని అడిగితే, పిల్లవాడు "లేదు" అని చెప్పడం ద్వారా తనను తాను కాపాడుకోవాలనుకుంటాడు. బదులుగా "ఇది ఎలా జరిగిందో చెప్పు" అని అడగడం మంచిది. ఇది నింద లేని ప్రశ్న; సమాచారం ఇచ్చే అవకాశం. "నువ్వు అబద్ధం చెప్పావా?" అని నేరుగా అడగడం కూడా పిల్లలను మూలకు నెట్టడం లాంటిది. వారు ఒత్తిడిలో పడతారు. ప్రశాంతంగా, ఆసక్తిగా, నింద లేకుండా మాట్లాడితే పిల్లలు నిజం చెప్పడానికి ముందుకు వస్తారు.

ఓపికతోనే మార్గనిర్దేశం

పిల్లలు ఒక్కరోజులో నిజాయితీపరులు కారు. ఇది ఒక నిరంతర ప్రక్రియ. కొన్నిసార్లు వారు అబద్ధం చెబుతారు, కొన్నిసార్లు నిజం చెబుతారు. ముఖ్యం ఏమిటంటే, తల్లిదండ్రులు ఓపికగా, ప్రేమతో, స్థిరంగా మార్గనిర్దేశం చేయడం. ఒకరోజు అబద్ధం చెప్పాడని ఆశ నిరాశలకు లోనవకూడదు; ప్రతి రోజు కొంచెం కొంచెం మెరుగుపడుతుందని నమ్మాలి. పిల్లల వయస్సును బట్టి మార్గనిర్దేశం మారుతుంది. చిన్న పిల్లలకు కథలు, ఆటల ద్వారా నిజాయితీ విలువను నేర్పవచ్చు. పెద్ద పిల్లలకు కారణాలు, పరిణామాలను వివరించవచ్చు. కౌమారదశలో ఉన్న పిల్లలకు గౌరవం, స్వతంత్రత ఇవ్వడం ద్వారా నమ్మకం పెంచవచ్చు. శిక్ష కాకుండా సంభాషణ, నింద కాకుండా అవగాహన, భయం కాకుండా భద్రత — ఇవే పిల్లలను నిజాయితీపరులుగా తీర్చిదిద్దే మార్గం.

​ పిల్లలు అబద్ధాలు చెప్పకుండా ఉండాలంటే ముందు వారికి నిజం చెప్పడానికి ధైర్యం ఇవ్వాలి. ఆ ధైర్యం ఇచ్చేది శిక్ష కాదు; ప్రేమ, భద్రత, మరియు నమ్మకం. ఈ మూడు ఇంట్లో ఉంటే, అబద్ధానికి చోటు ఉండదు.